Op weg naar het weeshuis hebben we eerst een andere vrijwilligster weggebracht en daar werden we met z'n allen hartelijk onthaald door de kinderen. Het zag er daar best prima uit, maar er werd ons verteld dat dit een redelijk goed weeshuis was en dat ons weeshuis very, very poor is. Dat kunnen we beamen! Het is echt een culture shock om dit mee te maken. We werden eerst hartelijk toegezongen door de 35 kinderen, maar wat ziet het er armoedig uit. Voordat we het weeshuis echt gingen bekijken, zijn we naar ons verblijf gereden, 10 minuten lopen vanaf het weeshuis. Ook hier zijn we echt terug in de tijd. We kregen 2 kamers toegewezen, ieder in een ander huisje, schuin tegenover elkaar. Het is een kamer van ongeveer 4x4 meter met 2 bedden en een houten bankje. De gezamenlijke badkamer bestaat uit: yes! een wc-pot, helaas met een bakje en een ton water om het door te spoelen. De douche, oftewel doucheputje, bestaat uit een stenen vloer met een emmer, die je vult met water uit de ton. Voor het prettige gevoel slaapt Gerard met Nicole op een kamer en Isabel met Desiree.

Toen naar het weeshuisom te gaan werken. We hadden de zelfgemaakte spookjes van oma Will meegenomen en die werden hartelijk ontvangen, zelfs door de oudsten. Ja, en toen ontdekten we dat dit weeshuis inderdaad very, very poor is. Ze slapen in een ruimte met allemaal stapelbedjes, dan zijn er wat hokken vol zooi en het leven speelt zich vooral buiten af. Onder een soort bamboedak is de kookplaats, waar op zelf gemaakt houtvuur gekookt wordt. Tussen de platanen (bomen) is de wasplaats, waar de kinderen door ons worden ingezeept, de afwas wordt gedaan en de kleren met de hand worden gewassen. Helaas is er geen stromend water en moeten de kinderen meerdere keren per dag grondwater uit een kuil in het woud halen, op 10 minuten loopafstand. Het water dragen ze in emmers ophun hoofd, wat ons bij lange na niet lukt. Dit vieze water gebruiken ze voor alles, zelfs om te drinken. Hun kleding is ook slonzig en smerig, al wassen ze het wel. Het zijn net kleine zwervertjes. Je wilt niet weten hoe die ' plee'eruit ziet. Hier, maar ook bij ons huis, lopen de kippen, geiten en verschrikkelijke hanen (die je 's nachts wakker houden) overal tussendoor. Ze zeggen dat er weinig eten is voor de kinderen, dus wij worden geacht rijst te kopen. De kinderen worden echt aan hun lot overgelaten en onze taak is dan ook om ze te: vermaken, veel te troosten, te wassen en te helpen. Voor Gerard is er helaas geen bouwklus te doen, omdat ze niet willen investeren in het weeshuis dat ze huren. Ze willen eigenlijk een bak geld om hun al twee jaar durende project voor een nieuw weeshuis/school nieuw leven in te blazen. Er staat na die twee jaar alleen nog maar een geraamte. We gaan wat nieuw tafelzeil kopen, wat verf om toch een beetje te schilderen en zo hopen we toch nog wat op te kunnen knappen. Met de kinderen hebben we al kleurplaten gekleurd en deze op de muur gehangen, wat een groot succes was.

We vinden het fysiek en mentaal best zwaar, ook omdat veel kinderen ziek en zielig zijn. Het doet je wel goed dat je ziet hoe blij ze zijn als je er bent.

Onze dagindeling ziet er als volgt uit:

5.30 Opstaan

6.00 Naar het weeshuis: water halen, kinderen wassen, tanden poetsen

7.30 Terug naar huis voor ontbijt, wit brood met gebakken ei

9.00 Terug naar het weeshuis: knutselen, spelen, wassen, afwas, zeep en eten kopen, helpen waar nodig

13.00 Naar huis voor lunch

15.00 Weer naar weeshuis, zelf zien wat te doen plus kinderen wassen

17.00/17.30 Terug naar huis, diner, douchen, spelen met de kinderen hier en vroeg naar bed

We zijn nog aan het wennen, Isabel heeft het zwaar en voelt zich ziek, hopelijk wordt het beter. Internet is moeilijk hier, het bereik is slecht, dus we weten niet wanneer we weer van ons kunnen laten horen.

Veel liefs, ding