Lieve allemaal,

Na een lekker weekendje ertussen uit zijn we weer volop in the running. In Cape Coast hebben we het slavenfort bezocht, wat zeer indrukwekkend was. Je schaamt je dat ook de Nederlanders de slaven zo behandeld hebben. Carla, we hebben daarna heerlijk geluncht in het restaurantje Coast2Coast en ook onze eerste koffie gedronken. We gingen met de bus terug, wat ons bijna uren had gekost. Eigenlijk zat de bus voor 60 personen vol en moesten we wachten op de volgende bus, die pas zou vertrekken als al deze plekken bezet waren. Nou, dan hadden we er 's avonds waarschijnlijk nog gestaan. Na veel onderhandelen over staanplaatsen stemden ze daar uiteindelijk mee in, gelukkig.

Nu zijn we weer volop aan de bak in het weeshuis en dat is soms behoorlijk vermoeiend. We proberen elke keer voor de ochtend en de middag leuke dingen te verzinnen om met de kinderen te doen en ondertussen ben je ook nog de hele tijd scheidsrechter aan het spelen. Ze vinden het allemaal leuk, maar iedereen vraagt veel aandacht en velen zijn snel jaloers, wat nogal eens ontaardt in geruzie. Wat soms ook lastig is, is dat het leeftijdsverschil binnen de groep groot is (2 - 16 jaar, 34 kinderen), waardoor het moeilijk is om iedereen tegelijk te vermaken. Ze waarderen het allemaal wel, zoals de oudste ons vertelde. Wat ze erg leuk vinden is het lezen van onze meegebrachte engelse boekjes (Marijn, bedankt voor jouw aandeel hierin), het spel twister (fam. van Ingen, bedankt hiervoor) en het kleuren van kleurplaten, vooral de puntenslijper, is favoriet. Ook het luisteren naar de radio/mp3, die meestal keihard aanstaat, wordt veel gedaan. Ze willen ook graag met je op de muziek dansen, maar sommigen vallen gewoon naast de muziek in slaap.

Maandag bleek dat de ouderen (6+) niet naar 'class' waren, omdat er geen geld voor was. Ze vonden het erg jammer, dus hebben wij gezorgd dat ze de komende zes weken weer kunnen gaan.

Wat best raar is, is dat de kinderen heel weinig drinken en dan alleen water uit de poel of gekocht water uit de put. Wij drinken ook bijna alleen maar water (niet uit flessen, maar uit zakjes), maar krijgen 's ochtends nog thee. We krijgen nu ook wat meer Ghanese gerechten om uit te proberen, maar wel wat minder pittig. Bijvoorbeeld gefrituurde yam, groundnutsoup of rice milk. Af en toe is er wat buikgerommel, maar tot nu toe valt het mee.

Even heel wat anders, als er hier een beest doodgaat laten ze het liggen waar het ligt, net zo lang totdat het beest verteerd of opgegeten is (dit kan wel een paar weken duren). Dit stinkt verschrikkelijk, vooral als je er 6 keer per dag langs loopt.

Vandaag zijn we in Swedru weer inkopen aan het doen. Als het aan hun ligt geven ze je een hele waslijst met wensen mee, maar wij houden het vandaag bij eten voor de komende weken, nog 7 emmers erbij (in totaal hebben we er dan 22 + 1 teil + 1 bak), zeep (niet aan te slepen) en body creme. Wat we al hebben gekocht varieerde van rijst, tandenborstels, ondergoed tot inlegkruisjes aan toe.

Grappig is dat ook de kinderen in het dorp aan je hand mee willen lopen en ze blijven maar vragen 'Hello, what's your name?' en 'How are you?' (hoe vaak we dat al niet beantwoord hebben..)

Gerard doet samen met John (toezichthouder weeshuis) wat klussen hier en daar in het dorp, maar de jongens vinden het ook wel erg leuk om met hem te voetballen. Voetballen is sowieso een erg populaire sport hier in Ghana. Vanmiddag gaan we ze proberen 'baseball' met een tennisracket uit te leggen en misschien gaan we nog vliegeren.

Joke, jouw armbandjes bewaren we als afscheidscadeautje en we kunnen er hier meer dan genoeg van kwijt, bedankt!

Ons volgende bericht zal weer van Cape Coast komen, waar we vrijdag na het ochtendritueel en ontbijt weer naartoe zullen gaan. Zaterdag gaan we een dagtocht maken naar het Kakum National Park en Hans Cottage (krokodillen).

Lieve Isabel, we zullen veel foto's voor je maken, gelukkig spreken we elkaar dagelijks en weten we dat het goed met je gaat. Iedereen bedankt voor alle hulp.

Goodbye, obruni's!

Liefs, Gerard, Desiree en Nicole