Naar huis

Lieve Isabel, lieve allemaal,

Hier ons laatste bericht uit Ghana, ons avontuur zit erop. We vliegen vanavond weer naar huis. Hoe onze laatste dagen waren:

We waren gebleven in Cape Coast waar Gerard zaterdag ziek was, maar gelukkig voelde hij zich zondag alweer beter en hebben we nog een heerlijke dag gehad. Om 6 uur 's ochtends zijn Nicole en Desiree een strandwandeling gaan maken en er was al veel bedrijvigheid om de visnetten binnen te halen. Toen we na het ontbijt weer terugliepen naar het strand, was het een drukte alom, om de vissen te verdelen. En wat er allemaal wel niet uit die netten kwam, grote en kleine vissen, kwallen, inktvissen, zeeslangen (die ze zo op het strand gooien om terug te gaan in de zee), een soort trompetvis, kreeft en wat al niet meer. Gelukkig brak de zon door en hebben Gerard en Nicole nog in de zee gezwommen. Prachtige hoge golven, blijft fascinerend. We hadden geluk met de bus, want we hadden de laatste 3 plaatsen en vertrokken direct. Daarom nog doorgegaan naar Winneba, een kustplaatsje dichter bij huis, met een prachtig palmbomenstrand, waar we nog heerlijk 2 uur hebben gezeten en gezwommen.

's Maandags zijn we nog wat foto's gaan maken op het schooltje waar onze kinderen heen gaan. Het is klein, maar ziet er nog best aardig uit. Vanaf maandag begint school weer echt, nu was het alleen 's morgens 'class'. O ja, ondertussen zijn bijna alle kinderen kortgeknipt, ze doen dit standaard iedere 5 weken. We hebben maandag geknutseld en dat viel weer erg in de smaak en het bleef redelijk georganiseerd. Ze zijn zo blij als ze iets kunnen maken, het werd bij elkaar een mooie slinger, maar ze maakten ook een knutselwerkje voor bij hun bedjes. Gerard is 's middags met John naar Swedru gegaan, om nog een zak rijst te kopen, namens oma Josee, heel lief, bedankt! Ook is Gerard 's avonds met John naar een voetbalwedstrijd gaan kijken. Je betaalt 1 cedi (35 cent) en dan zit je met zo'n 50 man ergens op een binnenplaatsje te kijken naar een tv-uitzending, die via een beamer op de muur geprojecteerd wordt. Heel grappig. Nicole en Desiree waren creabea met de afscheidscadeautjes en een namenslinger.

Dinsdag is Gerard met John alle medicijnen, pleisters en dat soort dingen (die we gelukkig bijna allemaal niet nodig gehad hebben) naar het kliniekje gaan brengen, naast ons weeshuis. Ze waren er blij mee. Toen alle afscheidscadeautjes klaar waren en we alle restanten in boxen hadden gestopt om achter te laten, was de tas helemaal leeg!

Woensdag was de poel weer leeg en omdat wij er nog waren kon er mooi een grote hoeveelheid water gekocht worden (uit de put). Voor 4 cedi heb je 40 emmers water (600 liter). Er moest dus veel op en neer gelopen worden met emmers. Nog steeds ongelooflijk hoe die kinderen dat allemaal maar op hun hoofd kunnen dragen. Wij hebben van 1 emmer al last van onze rug/nek/schouders... De kinderen doen het nog graag ook, je ziet niemad tegensputteren. Daarna is er begonnen met het bakken van de pannenkoeken voor het afscheidsfeestje. Juliet (gastmoeder) en Racheal (de oudste van 16) zijn 3 uur aan het bakken geweest... We hebben met z'n allen geluncht, met cola en fanta erbij, wat ze heerlijk vinden. Daarna met velen naar het veld gegaan om te voetballen, Nicole en Desiree halen op een gegeven moment de afscheidscadeautjes thuis op en dan delen we alles wat we nog hebben uit. We hadden opgeblazen handschoenen met gezichtjes gemaakt, met daaraan een armbandje (dank, Joke!), een lolly, 2 potloden en een zakje koekjes.Iedereen vond het fantastisch!De hele grote tas met alle kleren die we achterlaten, hebben we bij ons huis laten staan, die deelt Juliet vanmiddag uit. Dat zal wel het nodige gegraai opleveren...

Daarna onze laatste emmer water uit de poel gaan halen, de laatste badsessie gedaan en daarna naar huis. Bij ons huis ook iedereen van een cadeautje voorzien (ong. 15 stuks), maar toch eentje vergeten (ja, ze komen dan opeens overal vandaan), dus die nog gauw wat minigeurtjes en ballonnen cadeau gedaan. Het was een dag van uitdelen, heel erg leuk. 's Avonds nog een tijd met Racheal en Juliet zitten kletsen, ze waren erg 'sad' dat we weggaan, ze wilden huilen en ons overhalen om te blijven.

Vanmorgen was dan het echte afscheid... Na ons ontbijt om 7 uur hebben we alles ingepakt en om 8 uur kwamen de kinderen om ons bij het huis uit te zwaaien. Dat je in zo'n korte tijd zo'n indruk op die kinderen achterlaat doet je veel. Ze waren allemaal heel bedroefd en toen ze ook het afscheidslied gingen zingen, vloeiden er vele tranen. Zelfs bij de stoere oudste jongens. Ook Desiree had het er erg moeilijk mee. Wat zullen we ze allemaal missen..! Om 9 uur stapten we in de trotro en zwaaiden ze ons met hun 'opgeblazen' handjes uit. Een moeilijk moment voor iedereen.

Het was echt een avontuur, we hebben grote bewondering voor alle kinderen, die het zo zonder ouders moeten doen met weinig echte persoonlijke aandacht en liefde. Hoe ze alles aanpakken, meehelpen en voor elkaar zorgen, daar kunnen onze kinderen nog heel wat van leren (je bent 2,5 en helpt met de was..). Je ziet ze ook weinig tegensputteren als ze iets moeten doen, soms wel wat stilletjes, maar weinig chagrijnig en zeker geen grote mond. We zijn daar erg van onder de indruk. Het 'vechten' met elkaar lost zich meestal snel op, al gaat dat er voor onze begrippen soms wel hard aan toe, maar dat is het overleven, het opkomen voor jezelf.

We zijn ontzettend dankbaar dat zij ons zo hebben opgenomen in hun midden, ons de kans gegeven hebben om deelgenoot te zijn van hun levenswijze en ons in hun harten hebben gesloten. We voelden ons hier, in het weeshuis en thuis, zeer welkom en hebben ook een goed gevoel dat we ze deze 3 weken wat blijheid en liefde hebben kunnen geven. Zij zullen ons heel erg missen, maar wij hen ook! We zullen deze levenservaring altijd met ons meedragen en zij zijn voor altijd in ons hart.

Lieve Isabel, ons avontuur wat we samen aangegaan zijn zit erop. Je bent er iets eerder uitgestapt, maar daar hebben we ook allemaal weer veel van geleerd. Het heeft zo moeten zijn, het is goed zoals we het hebben gedaan en nu nog 1 nachtje en dan zijn we als gezin gelukkig weer compleet.

Lieve allemaal, bedankt voor al jullie reacties. Leuk dat iedereen zo heeft meegelezen en we zien elkaar allemaal weer snel. Daar kijken wij ook erg naar uit, we hebben jullie ook gemist.

Heel veel laatste, lieve Ghanese groetjes van Gerard, Desiree en Nicole.

(Nicole bedanken we heel erg dat ze al deze verslagen zo snel op de computer heeft getypt, ook toen we bijna klaar waren en de boel crashte...)

Laatste weekend

Lieve Isabel, lieve allemaal,

Een berichtje vanuit Cape Coast, waar we net terug zijn van een tripje naar het Kakum National Park en Hans Cottage. Helaas viel het beide wat tegen, erg toeristisch en het stelde minder voor dan verwacht. Daarbij werd Gerard nog ziek, waardoor hij niet de touwbruggen in het park beklommen heeft. Wel staat Nicole nog op de foto met een krokodil in Hans Cottage (krokodillenvijver). Nu ligt Gerard in bed, hopelijk knapt hij snel op.

Ja, en dan morgen weer terug naar huis, waar we onze laatste 3 dagen kunnen volbrengen en dan vliegen we donderdagavond weer naar huis. Als we het daar in het weeshuis over hebben, kijken ze al verdrietig bij het idee van afscheid nemen. Ze zeggen dat ze ons erg zullen missen, we betekenen waarschijnlijk veel voor ze. Ons afscheidsfeestje bestaat uit pannenkoeken, waar ze gek op zijn, cola en koekjes. We eten met z'n allen en donderdagochtend komen ze ons bij ons huisje uitzwaaien, als we met de trotro vertrekken. Dat zal best wel emotioneel worden... Gek idee dat je ze waarschijnlijk nooit meer zult zien.

We hadden trouwens donderdag nog getrakteerd op sneetjes brood met geboortemuisjes, die we vanuit Nederland hadden meegenomen, voor als er een baby geboren zou worden. Dit was niet het geval, maar we vonden het leuk om onze traditie te vertellen en het hun te laten proeven. Sommigen vonden het eerst heel vies, maar aten het uiteindelijk toch op, als ze aan de smaak gewend waren. Het was in ieder geval een groot succes, zowel thuis als in het weeshuis.

Donderdag zijn Nicole en Desiree ook weer heel creabea bezig geweest, met het maken van armbandjes. Grappig dat wat je ook maakt, iedereen wil hebben, thuis en in het weeshuis. Zoals de baby van 3 maanden, tot een oud omaatje, die het armbandje in de kleuren van ghana wilde hebben: 'red, gold, green'.

Voor maandag hebben we weer een ander knutselwerkje bedacht met vouwblaadjes en plakstiften. Dat zal wel weer het nodige duw- en trekwerk worden om de scharen en de plakstiften, maar we wagen ons er maar aan. Ze vinden knutselen erg leuk, maar je merkt dat ze het weinig doen. Onze knutsel- en cadeautjestas is dan ook bijna helemaal leeg, alles wat we over hebben laten we bij hun achter. Het tennisracket en de vlieger waren trouwens ook een groot succes. De kleintjes mochten niet naar het veld, omdat je dan de weg over moet steken, maar toen ze op een gegeven moment de vlieger in de lucht zagen waren ze niet meer te houden.

Ach, en wat zo zielig was, toen we de kinderen donderdagmiddag weer zagen, bleken er bij 3 kinderen hun haren afgeschoren te zijn. Dit vanwege een schimmel. Het zag er zo zielig uit...

Wat ook eigenlijk raar (en vies) is, is dat de kinderen na het badderen 's ochtends ' schone' kleren aankrijgen, maar als ze 's avonds weer gebadderd hebben, moeten ze diezelfde kleren weer aan om in te slapen. 's Morgens zijn er ook velen die zich nat geplast hebben...

Heel iets anders is, is dat je hier heel veel afgedankte, vooral van aannemers, busjes uit Duitsland en Nederland rond ziet rijden, met hun logo er nog op.

Het gebied is hier trouwens heuvelachtig, groen en mooi. Dat hadden we nog niet eerder vermeld. Vrijdag hebben we voor het eerst een hele dag miezerregen gehad, jammer van ons weekendje. Verder nagenoeg alleen maar droog en bewolkt.

Ja, en dan woensdag/donderdagochtend het echte afscheid. We zullen ze missen en we hopen dat het allemaal goed met ze blijft gaan, we sluiten ze in ons hart en zijn een mooie ervaring rijker. Zeker geen spijt, jammer alleen dat Isabel er niet de hele tijd bij was.

Lieve Isabel, lieve zus, toch kunnen we veel met je delen, je kent het reilen en zeilen hier, dus dat is heel fijn. Je hebt er aan deelgenomen, als was het niet heel lang, maar jij bent ook een hele ervaring rijker, mede door het zorgen voor jezelf, zo zonder ons. Je doet het fantastisch, we zijn trots op je. Maar wat is het fijn als we elkaar vrijdagochtend weer in de armen kunnen sluiten! Dikke kus en knuffel van papa, mama en Nicole.

Lieve allemaal, waarschijnlijk donderdag nog een laatste berichtje vanuit Accra.

Liefs, Gerard, Desiree en Nicole.

Nog steeds genoeg te vertellen

Lieve allemaal,

Na een lekker weekendje ertussen uit zijn we weer volop in the running. In Cape Coast hebben we het slavenfort bezocht, wat zeer indrukwekkend was. Je schaamt je dat ook de Nederlanders de slaven zo behandeld hebben. Carla, we hebben daarna heerlijk geluncht in het restaurantje Coast2Coast en ook onze eerste koffie gedronken. We gingen met de bus terug, wat ons bijna uren had gekost. Eigenlijk zat de bus voor 60 personen vol en moesten we wachten op de volgende bus, die pas zou vertrekken als al deze plekken bezet waren. Nou, dan hadden we er 's avonds waarschijnlijk nog gestaan. Na veel onderhandelen over staanplaatsen stemden ze daar uiteindelijk mee in, gelukkig.

Nu zijn we weer volop aan de bak in het weeshuis en dat is soms behoorlijk vermoeiend. We proberen elke keer voor de ochtend en de middag leuke dingen te verzinnen om met de kinderen te doen en ondertussen ben je ook nog de hele tijd scheidsrechter aan het spelen. Ze vinden het allemaal leuk, maar iedereen vraagt veel aandacht en velen zijn snel jaloers, wat nogal eens ontaardt in geruzie. Wat soms ook lastig is, is dat het leeftijdsverschil binnen de groep groot is (2 - 16 jaar, 34 kinderen), waardoor het moeilijk is om iedereen tegelijk te vermaken. Ze waarderen het allemaal wel, zoals de oudste ons vertelde. Wat ze erg leuk vinden is het lezen van onze meegebrachte engelse boekjes (Marijn, bedankt voor jouw aandeel hierin), het spel twister (fam. van Ingen, bedankt hiervoor) en het kleuren van kleurplaten, vooral de puntenslijper, is favoriet. Ook het luisteren naar de radio/mp3, die meestal keihard aanstaat, wordt veel gedaan. Ze willen ook graag met je op de muziek dansen, maar sommigen vallen gewoon naast de muziek in slaap.

Maandag bleek dat de ouderen (6+) niet naar 'class' waren, omdat er geen geld voor was. Ze vonden het erg jammer, dus hebben wij gezorgd dat ze de komende zes weken weer kunnen gaan.

Wat best raar is, is dat de kinderen heel weinig drinken en dan alleen water uit de poel of gekocht water uit de put. Wij drinken ook bijna alleen maar water (niet uit flessen, maar uit zakjes), maar krijgen 's ochtends nog thee. We krijgen nu ook wat meer Ghanese gerechten om uit te proberen, maar wel wat minder pittig. Bijvoorbeeld gefrituurde yam, groundnutsoup of rice milk. Af en toe is er wat buikgerommel, maar tot nu toe valt het mee.

Even heel wat anders, als er hier een beest doodgaat laten ze het liggen waar het ligt, net zo lang totdat het beest verteerd of opgegeten is (dit kan wel een paar weken duren). Dit stinkt verschrikkelijk, vooral als je er 6 keer per dag langs loopt.

Vandaag zijn we in Swedru weer inkopen aan het doen. Als het aan hun ligt geven ze je een hele waslijst met wensen mee, maar wij houden het vandaag bij eten voor de komende weken, nog 7 emmers erbij (in totaal hebben we er dan 22 + 1 teil + 1 bak), zeep (niet aan te slepen) en body creme. Wat we al hebben gekocht varieerde van rijst, tandenborstels, ondergoed tot inlegkruisjes aan toe.

Grappig is dat ook de kinderen in het dorp aan je hand mee willen lopen en ze blijven maar vragen 'Hello, what's your name?' en 'How are you?' (hoe vaak we dat al niet beantwoord hebben..)

Gerard doet samen met John (toezichthouder weeshuis) wat klussen hier en daar in het dorp, maar de jongens vinden het ook wel erg leuk om met hem te voetballen. Voetballen is sowieso een erg populaire sport hier in Ghana. Vanmiddag gaan we ze proberen 'baseball' met een tennisracket uit te leggen en misschien gaan we nog vliegeren.

Joke, jouw armbandjes bewaren we als afscheidscadeautje en we kunnen er hier meer dan genoeg van kwijt, bedankt!

Ons volgende bericht zal weer van Cape Coast komen, waar we vrijdag na het ochtendritueel en ontbijt weer naartoe zullen gaan. Zaterdag gaan we een dagtocht maken naar het Kakum National Park en Hans Cottage (krokodillen).

Lieve Isabel, we zullen veel foto's voor je maken, gelukkig spreken we elkaar dagelijks en weten we dat het goed met je gaat. Iedereen bedankt voor alle hulp.

Goodbye, obruni's!

Liefs, Gerard, Desiree en Nicole

Cape Coast

Lieve Isabel, lieve allemaal,

Een berichtje vanuit een heerlijk Cape Coast, waar we een leuke en schattige lodge hebben aan de zee. Ook hebben we stralend weer, kunnen we weer wat andere dingen eten en drinken, wat kan je daar toch opeens van genieten.

Het had wat voeten in de aarde om er te komen, aangezien de bussen pas rijden zodra ze helemaal vol zitten. Nicole en Desiree hebben 1,5 uur in een stilstaande bus gezeten, voordat de bus vertrok. Het tochtje nam dus dik 4 uur in beslag, maar het was het wel waard. Even in een andere omgeving na een moeilijk afscheid van Isabel doet iedereen goed.

Gerard heeft er ook 3 uur over gedaan, vanuit Accra, maar heerlijk dat we weer samen zijn.

Lieve zus en dochter, heerlijk voor jou dat je weer thuis bent in je vertrouwde omgeving, we zijn blij dat je je weer goed voelt, al missen we je heeeel erg.

We willen jullie nog even wat leuke weetjes vertellen hoe het er hier aan toe gaat:

- Kinderen, hoe jong ze ook zijn, tillen enorme emmers water op hun hoofd, die wij niet eens kunnen tillen

- Als je iets gaat doen, opruimen bijvoorbeeld, komen alle kinderen gelijk helpen

- Als je de kinderen iets geeft, zijn ze heel erg dankbaar en zeggen ze 'thank you madame, god bless you'

- Ze hangen heel erg aan het geloof, ' God is the spirit' staat groot in hun schrift

- Wanneer je iets voor iemand maakt, wil iedereen het gelijk hebben, hoe jong of oud ze ook zijn. Zo denk je 5 dingen te maken en voor je het weet maak je het voor het halve dorp

- Wij leven tussen de kippen, geiten en poezen, maar honden zijn verboden in ons dorp en ander ongedierte zien we weinig (tot nu toe)

- De kinderen in het weeshuis willen overal een pleister op, die ze nauwelijks hebben, dus daarom plakken ze er maar leukoplast op

- Als je de kinderen aan het wassen bent en je laat ergens een klein beetje sop zitten, word je gelijk gecorrigeerd. Dat gaat met veel zo, maar op een leuke manier

- Het weer is tot nu toe veel bewolkt, maar een prima temperatuur, 25 - 30 graden. Als de zon schijnt is het wel gelijk erg heet, er valt amper neerslag

- De kleren van de wezen zijn oud en versleten, maar als je ze iets nieuws zou geven bewaren ze het voor ' church'

- Hoe klein de kinderen ook zijn, ze lopen met enorme messen alsof het de gewoonste zaak is

- Het afval gooien ze overal in de bush en eens in de zoveel tijd verbranden ze het

- Ze zitten gehurkt bovenop de wc-bril of ze doen het op de grond, waarna het met een schep opgeruimd wordt. Hun billen vegen ze af met een afgekloven maiskolf of een stukje afvalpapier

- Ons eten maken ze niet pittig, maar vlees en groenten krijgen we niet, wel vis. Langzaamaan wordt het dus wel een beetje saai. Dit weekend dus lekker genieten van ander eten!

We gaan nu lekker even op het strand liggen, bijslapen en genieten. Morgenmiddag gaan we weer terug en gaan vol energie weer aan de slag.

Alle liefs aan iedereen, Isabel we zullen genieten van de chocopasta, jam en de nootjes en pas goed op jezelf! (Bedankt iedereen voor de lieve woorden voor ons en Isabel)

Dikke kus, nu van ons drietjes uit Ghana

Heimwee....

Lieve allemaal.

Als eerste heel erg bedankt voor de lieve reacties, doen ons goed en kijken we erg naar uit.

Nu het hele vervelende bericht> Isabel vliegt morgenavond met een rechtstreekse vlucht van KLM terug naar Nederland en komt dan zaterdagmorgen om 07.00uur aan op schiphol.

Oma Josee haalt haar op en ze blijft daar tot zondag en dan gaat ze naar huis in Zeist en daar komen Monique en oma Will. Oma blijft dan een paar dagen bij haar en daarna mag ze zelf bekijken wat ze wil. Het valt haar gewoon te zwaar om hier te moeten zijn en ook al hebben we gehuild en gepraat, ze wil gewoon terug. Ik, Desiree, heb het er heel moeilijk mee, ik had graag hier als gezin gebleven maar zie dat ze zo ongelukkig is dat ik ook heb besloten dat we haar echt naar huis moeten laten gaan......snik....

Het zal voor allemaal moeilijk zijn maar ik denk wel dat wij hier nog veel kunnen betekenen en de mensen hier kunnen laten weten dat het niet aan hun ligt.

Nog even over onze bevindingen hier>

De waterpoel is bijna leeg en er moet dus ook water gekocht worden anders is er niets,niet te geloven....

De kinderen, hoe klein ook, helpen met alles mee, de afwas, het koken op een houtvuurtje, de was en die is niet gering iedere dag. Ik help daar iedere dag mee, en dat moet ook heel precies!

Gerard heeft de blaren al op zijn handen staan maar de mensen vinden het geweldig wat hij doet. Ook de kinderen zijn gek op hem, zo vaak komt hier geen man langs!

Nicole ontpopt zich als een ware inderjuf, altijd vrolijk en is voor alles in. Kan zich goed vermaken en aanpassen gelukkig.

We besluiten om toch zaterdag naar Cape Coast te gaan, Gerard brengt Isabel vrijdag weg en overnacht in het hostel in Accra en komt dan zaterdag ook naar Cape Coast, waar ik met Nicole zaterdag ook naar toe ga. Toch even een weekendje eruit.

Daarna gaan we weer vol energie verder.

Als het lukt staan er wat fotos op zodat jullie een leuke indruk krijgen waar wij ons bevinden.

Heel veel liefs, ook namens Nicole en Isabel, Gerard en Desiree.

Nieuw bericht uit Ghana

Hier het volgende bericht vanuit Ghana. Vrijdag zijn we in Swedru geweest, de wat grotere plaats hier in de buurt. Hier zijn we met de trotro heen gegaan, klein busje wat volgestopt wordt met mensen totdat er niemand meer bijpast. We rijden dit over geasfalteerde wegen, maar deze zitten vol gaten waar de chauffeur omheen probeert te slingeren. In Swedru hebben we het nieuwe tafelzeil gekocht en dit heeft Gerard zaterdag met hulp van een aantal jongens uit het weeshuis op de tafeltjes aangebracht. Het werd een beetje chaotisch, maar het ziet er wel weer mooi uit, voor zolang het blijft zitten...

De kinderen kunnen trouwens redelijk goed Engels, wat het communiceren gemakkelijk maakt. De kinderen gaan sinds gisteren weer van 9 tot 12 naar school, behalve de 9 kleinsten. Isabel en Nicole hebben hen gisteren geschminkt en veel kinderen uit de buurt, wat een groot succes was. Toen de andere kinderen van school terug kwamen wilden zij ook gelijk geschminkt worden. We zijn de hele middag bezig geweest. We hebben er ook allemaal een Ghanese naam bij, wat wordt bepaald door de dag waarop je geboren bent. Desiree is Asi

Gerard is Kofi / papa Kofi

Isabel is Abena

Nicole is Adowa

We worden overigens allemaal madame genoemt ook Gerard.

De vorige keer schreven we dat we nog erg moesten wennen. Iedereen is redelijk gewend, maar Isabel heeft het erg moeilijk. Ze voelt zich hier niethappy,mede doordat de kinderen erg claimen en zodra er 1 geen aandacht krijgt deze boos wordt. Ook komt het doordat je weinig privacy hebt en je voor de Ghanezen een hele happening bent, waardoor je telkens aangestaard en nageroepen wordt. Isabel voelt zich hierdoor echtniet thuis en zou het liefst met het vliegtuig naar huis gaan. We hebben deze optie wel uitgezocht, maar het blijkt niet haalbaar. We zullen het hier dus toch mee moeten doen en vrijdag tot en met zondag gaan we een weekendje weg naar Cape Coast waar we hopen een beetje te kunnen ontspannen.

Er wordt hier in ieder geval wel goed voor ons gezorgd door Julliet, de gastmoeder. Het eten is goed en wisselt tussen noedels, rijst, pannekoeken, brood, papen fruit. Groenten kennen ze helaas niet.

Afgelopen zondag zijn we ook meegegaan naar een Ghanese kerkdienst wat erg bijzonder was, maar wel een lange zit 2.5 uur, omdat je er niks van verstaat. Er werd gezongen, muziek gemaakt, gedanst en uit de Bijbel voorgelezen.

Vandaag is Gerard met John de eigenaar van het weeshuis aan het helpen bij de bouw van een huis vlak naast het weeshuis. Hij heeft metalen constructie voor beton storten gemaakt. We weten niet voor hoe lang hij daar gaat helpen, maar het is in ieder geval weer wat anders.

We zullen jullie vanuit Cape Coast vast weer een berichtje kunnen sturen.

Veel liefs van ons allemaal

Eerste verslag vanuit het weeshuis

Op weg naar het weeshuis hebben we eerst een andere vrijwilligster weggebracht en daar werden we met z'n allen hartelijk onthaald door de kinderen. Het zag er daar best prima uit, maar er werd ons verteld dat dit een redelijk goed weeshuis was en dat ons weeshuis very, very poor is. Dat kunnen we beamen! Het is echt een culture shock om dit mee te maken. We werden eerst hartelijk toegezongen door de 35 kinderen, maar wat ziet het er armoedig uit. Voordat we het weeshuis echt gingen bekijken, zijn we naar ons verblijf gereden, 10 minuten lopen vanaf het weeshuis. Ook hier zijn we echt terug in de tijd. We kregen 2 kamers toegewezen, ieder in een ander huisje, schuin tegenover elkaar. Het is een kamer van ongeveer 4x4 meter met 2 bedden en een houten bankje. De gezamenlijke badkamer bestaat uit: yes! een wc-pot, helaas met een bakje en een ton water om het door te spoelen. De douche, oftewel doucheputje, bestaat uit een stenen vloer met een emmer, die je vult met water uit de ton. Voor het prettige gevoel slaapt Gerard met Nicole op een kamer en Isabel met Desiree.

Toen naar het weeshuisom te gaan werken. We hadden de zelfgemaakte spookjes van oma Will meegenomen en die werden hartelijk ontvangen, zelfs door de oudsten. Ja, en toen ontdekten we dat dit weeshuis inderdaad very, very poor is. Ze slapen in een ruimte met allemaal stapelbedjes, dan zijn er wat hokken vol zooi en het leven speelt zich vooral buiten af. Onder een soort bamboedak is de kookplaats, waar op zelf gemaakt houtvuur gekookt wordt. Tussen de platanen (bomen) is de wasplaats, waar de kinderen door ons worden ingezeept, de afwas wordt gedaan en de kleren met de hand worden gewassen. Helaas is er geen stromend water en moeten de kinderen meerdere keren per dag grondwater uit een kuil in het woud halen, op 10 minuten loopafstand. Het water dragen ze in emmers ophun hoofd, wat ons bij lange na niet lukt. Dit vieze water gebruiken ze voor alles, zelfs om te drinken. Hun kleding is ook slonzig en smerig, al wassen ze het wel. Het zijn net kleine zwervertjes. Je wilt niet weten hoe die ' plee'eruit ziet. Hier, maar ook bij ons huis, lopen de kippen, geiten en verschrikkelijke hanen (die je 's nachts wakker houden) overal tussendoor. Ze zeggen dat er weinig eten is voor de kinderen, dus wij worden geacht rijst te kopen. De kinderen worden echt aan hun lot overgelaten en onze taak is dan ook om ze te: vermaken, veel te troosten, te wassen en te helpen. Voor Gerard is er helaas geen bouwklus te doen, omdat ze niet willen investeren in het weeshuis dat ze huren. Ze willen eigenlijk een bak geld om hun al twee jaar durende project voor een nieuw weeshuis/school nieuw leven in te blazen. Er staat na die twee jaar alleen nog maar een geraamte. We gaan wat nieuw tafelzeil kopen, wat verf om toch een beetje te schilderen en zo hopen we toch nog wat op te kunnen knappen. Met de kinderen hebben we al kleurplaten gekleurd en deze op de muur gehangen, wat een groot succes was.

We vinden het fysiek en mentaal best zwaar, ook omdat veel kinderen ziek en zielig zijn. Het doet je wel goed dat je ziet hoe blij ze zijn als je er bent.

Onze dagindeling ziet er als volgt uit:

5.30 Opstaan

6.00 Naar het weeshuis: water halen, kinderen wassen, tanden poetsen

7.30 Terug naar huis voor ontbijt, wit brood met gebakken ei

9.00 Terug naar het weeshuis: knutselen, spelen, wassen, afwas, zeep en eten kopen, helpen waar nodig

13.00 Naar huis voor lunch

15.00 Weer naar weeshuis, zelf zien wat te doen plus kinderen wassen

17.00/17.30 Terug naar huis, diner, douchen, spelen met de kinderen hier en vroeg naar bed

We zijn nog aan het wennen, Isabel heeft het zwaar en voelt zich ziek, hopelijk wordt het beter. Internet is moeilijk hier, het bereik is slecht, dus we weten niet wanneer we weer van ons kunnen laten horen.

Veel liefs, ding

De eerste indrukken

Lieve allemaal,

Na deze 2 dagen introductie zijn we volledig ondergedompeld in de ghanese cultuur. Als eerste, we hebben het echt naar ons zin, als is het wel een totaal andere manier van leven.

Een korte samenvatting tot nu toe:

De vlucht ging allemaal prima, maar het wachten op de andere vrijwilligers ging gelijk al op zijn Afrikaans: 3 uur later vertrokken we naar ons hostel, waar we na een rit over ' wegen' vol kuilen en gaten om half 12 aankwamen. We kregen allemaal een kamer toegewezen, we slapen met z'n vieren in 4 stapelbedden. De badkamer is een douche die het niet doet, wel staat er een emmer met water plus 2 bakjes om je mee te ' douchen'. Tevens moet je hier de wc pot mee doorspoelen. Om 24 uur kregen we nog een dinner, rijst met rode saus en worstjes. Toen we om 1 uur (bij jullie dus 3 uur) eindelijk wilden gaan slapen, zat er een mug dus de klamboes moesten toch nog opgehangen worden. Om half 7 opgestaan voor de eerste introductiedag. We ontbeten op het dakterras met alle vrijwilligers: wit brood, jam en choco/pindaboter. Eerst kregen we allerlei nuttige informatie over ghana, de cultuur, de mensen en toen gingen we met z'n allen het busje in om geld te wisselen en bij de supermarkt moesten we een soort dettol kopen om in het water te doen voor het douchen. Toen weer lunchen op het dakterras met rijst en witte bonen in tomatensaus, daarna verse ananas. Het eten is hier ook niet erg gevarieerd en we zullen het zonder koffie en wijn moeten doen.

Na de lunch kregen we djembe en dansles bij het hostel. Dit was erg leuk. Helemaal bezweet op naar het strand. Enorme golven met erg sterke stroming. Het weer is hier bewolkt, maar aangenaam warm. Sommigen zijn even gaan zwemmen. Ondertussen vermoeit het ons allemaal wel.

Ons hostel ligt trouwens in een half afgebouwde buurt vol gaten en kuilen en ver van het centrum van Accra. 's Avonds hebben we weer met z'n allen gegeten en een tijd zitten kletsen met de anderen. Waaronder een moeder met 2 dochters die net klaar waren met hun project en ons hier van alles over konden vertellen. Er staat ons wat te wachten, denken we zo..Om 22 uur liggen we weer in bed na een koude douche.

Vanmorgen om half 8 aan het ontbijt, toen weer met z'n allen de bus in, na de laatste informatie over gastgezinnen en projecten, naar Accra. We hadden hier toch een heel ander idee van, aangezien het vies, rommelig, druk, chaotisch en ver van modern is. Onderweg door rood gereden, dus ook het eerste contact met de politie gehad..! Kostte maar liefst veel tijd, geruzie en wel 15 cedi (ong. 5,50 euro)..!

Eerst zijn we naar de art market geweest, waar je overal heen meegesleurd wordt. Daarna verder op weg naar de gewone markt, wat ongelooflijk druk en enorm groot was en waar iedereen met de grootste dingen op zijn hoofd loopt, alsof het niks is. Indrukwekkend, maar hier moet je niet te lang zijn. In een restaurantje geluncht, waar de mannen (Gerard en 3 jongens uit Hilversum) zich hebben overgegeven aan het lokale voedsel: fufu. Dit is een deegbal in een rood soepje, waar ze een hele vis (met ogen en al) op geserveerd kregen. Toen weer terug naar het hostel, waar we nu in de buurt in een internetcafeetje dit eerste bericht kunnen sturen. Vanavond krijgen we een djembe voorstelling en gaan we dansen.

Morgen om 10 uur worden we naar ons project gebracht en daar gaat het echte werk beginnen.. We zijn erg benieuwd, maar zijn er klaar voor (denken we) !

Heel veel liefs van ons allemaal!