Lieve Isabel, lieve allemaal,

Hier ons laatste bericht uit Ghana, ons avontuur zit erop. We vliegen vanavond weer naar huis. Hoe onze laatste dagen waren:

We waren gebleven in Cape Coast waar Gerard zaterdag ziek was, maar gelukkig voelde hij zich zondag alweer beter en hebben we nog een heerlijke dag gehad. Om 6 uur 's ochtends zijn Nicole en Desiree een strandwandeling gaan maken en er was al veel bedrijvigheid om de visnetten binnen te halen. Toen we na het ontbijt weer terugliepen naar het strand, was het een drukte alom, om de vissen te verdelen. En wat er allemaal wel niet uit die netten kwam, grote en kleine vissen, kwallen, inktvissen, zeeslangen (die ze zo op het strand gooien om terug te gaan in de zee), een soort trompetvis, kreeft en wat al niet meer. Gelukkig brak de zon door en hebben Gerard en Nicole nog in de zee gezwommen. Prachtige hoge golven, blijft fascinerend. We hadden geluk met de bus, want we hadden de laatste 3 plaatsen en vertrokken direct. Daarom nog doorgegaan naar Winneba, een kustplaatsje dichter bij huis, met een prachtig palmbomenstrand, waar we nog heerlijk 2 uur hebben gezeten en gezwommen.

's Maandags zijn we nog wat foto's gaan maken op het schooltje waar onze kinderen heen gaan. Het is klein, maar ziet er nog best aardig uit. Vanaf maandag begint school weer echt, nu was het alleen 's morgens 'class'. O ja, ondertussen zijn bijna alle kinderen kortgeknipt, ze doen dit standaard iedere 5 weken. We hebben maandag geknutseld en dat viel weer erg in de smaak en het bleef redelijk georganiseerd. Ze zijn zo blij als ze iets kunnen maken, het werd bij elkaar een mooie slinger, maar ze maakten ook een knutselwerkje voor bij hun bedjes. Gerard is 's middags met John naar Swedru gegaan, om nog een zak rijst te kopen, namens oma Josee, heel lief, bedankt! Ook is Gerard 's avonds met John naar een voetbalwedstrijd gaan kijken. Je betaalt 1 cedi (35 cent) en dan zit je met zo'n 50 man ergens op een binnenplaatsje te kijken naar een tv-uitzending, die via een beamer op de muur geprojecteerd wordt. Heel grappig. Nicole en Desiree waren creabea met de afscheidscadeautjes en een namenslinger.

Dinsdag is Gerard met John alle medicijnen, pleisters en dat soort dingen (die we gelukkig bijna allemaal niet nodig gehad hebben) naar het kliniekje gaan brengen, naast ons weeshuis. Ze waren er blij mee. Toen alle afscheidscadeautjes klaar waren en we alle restanten in boxen hadden gestopt om achter te laten, was de tas helemaal leeg!

Woensdag was de poel weer leeg en omdat wij er nog waren kon er mooi een grote hoeveelheid water gekocht worden (uit de put). Voor 4 cedi heb je 40 emmers water (600 liter). Er moest dus veel op en neer gelopen worden met emmers. Nog steeds ongelooflijk hoe die kinderen dat allemaal maar op hun hoofd kunnen dragen. Wij hebben van 1 emmer al last van onze rug/nek/schouders... De kinderen doen het nog graag ook, je ziet niemad tegensputteren. Daarna is er begonnen met het bakken van de pannenkoeken voor het afscheidsfeestje. Juliet (gastmoeder) en Racheal (de oudste van 16) zijn 3 uur aan het bakken geweest... We hebben met z'n allen geluncht, met cola en fanta erbij, wat ze heerlijk vinden. Daarna met velen naar het veld gegaan om te voetballen, Nicole en Desiree halen op een gegeven moment de afscheidscadeautjes thuis op en dan delen we alles wat we nog hebben uit. We hadden opgeblazen handschoenen met gezichtjes gemaakt, met daaraan een armbandje (dank, Joke!), een lolly, 2 potloden en een zakje koekjes.Iedereen vond het fantastisch!De hele grote tas met alle kleren die we achterlaten, hebben we bij ons huis laten staan, die deelt Juliet vanmiddag uit. Dat zal wel het nodige gegraai opleveren...

Daarna onze laatste emmer water uit de poel gaan halen, de laatste badsessie gedaan en daarna naar huis. Bij ons huis ook iedereen van een cadeautje voorzien (ong. 15 stuks), maar toch eentje vergeten (ja, ze komen dan opeens overal vandaan), dus die nog gauw wat minigeurtjes en ballonnen cadeau gedaan. Het was een dag van uitdelen, heel erg leuk. 's Avonds nog een tijd met Racheal en Juliet zitten kletsen, ze waren erg 'sad' dat we weggaan, ze wilden huilen en ons overhalen om te blijven.

Vanmorgen was dan het echte afscheid... Na ons ontbijt om 7 uur hebben we alles ingepakt en om 8 uur kwamen de kinderen om ons bij het huis uit te zwaaien. Dat je in zo'n korte tijd zo'n indruk op die kinderen achterlaat doet je veel. Ze waren allemaal heel bedroefd en toen ze ook het afscheidslied gingen zingen, vloeiden er vele tranen. Zelfs bij de stoere oudste jongens. Ook Desiree had het er erg moeilijk mee. Wat zullen we ze allemaal missen..! Om 9 uur stapten we in de trotro en zwaaiden ze ons met hun 'opgeblazen' handjes uit. Een moeilijk moment voor iedereen.

Het was echt een avontuur, we hebben grote bewondering voor alle kinderen, die het zo zonder ouders moeten doen met weinig echte persoonlijke aandacht en liefde. Hoe ze alles aanpakken, meehelpen en voor elkaar zorgen, daar kunnen onze kinderen nog heel wat van leren (je bent 2,5 en helpt met de was..). Je ziet ze ook weinig tegensputteren als ze iets moeten doen, soms wel wat stilletjes, maar weinig chagrijnig en zeker geen grote mond. We zijn daar erg van onder de indruk. Het 'vechten' met elkaar lost zich meestal snel op, al gaat dat er voor onze begrippen soms wel hard aan toe, maar dat is het overleven, het opkomen voor jezelf.

We zijn ontzettend dankbaar dat zij ons zo hebben opgenomen in hun midden, ons de kans gegeven hebben om deelgenoot te zijn van hun levenswijze en ons in hun harten hebben gesloten. We voelden ons hier, in het weeshuis en thuis, zeer welkom en hebben ook een goed gevoel dat we ze deze 3 weken wat blijheid en liefde hebben kunnen geven. Zij zullen ons heel erg missen, maar wij hen ook! We zullen deze levenservaring altijd met ons meedragen en zij zijn voor altijd in ons hart.

Lieve Isabel, ons avontuur wat we samen aangegaan zijn zit erop. Je bent er iets eerder uitgestapt, maar daar hebben we ook allemaal weer veel van geleerd. Het heeft zo moeten zijn, het is goed zoals we het hebben gedaan en nu nog 1 nachtje en dan zijn we als gezin gelukkig weer compleet.

Lieve allemaal, bedankt voor al jullie reacties. Leuk dat iedereen zo heeft meegelezen en we zien elkaar allemaal weer snel. Daar kijken wij ook erg naar uit, we hebben jullie ook gemist.

Heel veel laatste, lieve Ghanese groetjes van Gerard, Desiree en Nicole.

(Nicole bedanken we heel erg dat ze al deze verslagen zo snel op de computer heeft getypt, ook toen we bijna klaar waren en de boel crashte...)